ابیانه روستایی بی نظیر با قدمتی هزار و پانصد ساله

ابیانه روستایی بی نظیر با قدمتی هزار و پانصد ساله

ابیانه در ۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس، روستایی قرار دارد که به اعتبار معماری بومی و بناهای تاریخی پرتنوعش از روستاهای استثنایی ایران است. ابیانه نقطه ای خوش منظره و خوش آب وهوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است که در این بخش به توصیف زیبایی های این روستای بی نظیر می پردازیم. می گویند. (Viuna) در زبان محلی به ابیانه ویونا به (Viyane) به معنای بید و ویانه (Vi)وی معنای بیدستان است. ابیانه در گذشته بیدستان بوده و در طول زمان ویونا به ابیانه دگرگون شده است.

اسناد مستندی در دست نیست اما قدمتی هزار و پانصد ساله را برای ابیانه تخمین می زنند و آن را از که نترینزیست گاه های انسانی در حاشیه دشت کویر ایران می دانند. آثار و بناهای تاریخی که در ابیانه وجود دارد مربوط به دور ه های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار است. این آثار نشان دهنده قدمت تاریخی این زیست گاه انسانی است. ابیانه در نگاه اول روستایی چند طبقه به نظر می آید که در بعضی موارد تا چهار طبقه ی آ ن را می توان مشاهده کرد.

اتا ق های ابیانه به پنجره های چوبی ارسی مانند، مجهزند و اغلب دارای ایوان ها و طارمی های چوبی پیش آمده، مشرف بر کوچه های تنگ و تاریک اندکه خود به صورت مناظر جالبی درآمده اند. نمای خارجی دیوارهای خانه های ابیانه با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده است.

زندگی مردم ابیانه کشاورزی، باغداری و دامداری است که با رو ش های سنتی اداره می شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند. ابیانه دارای هفت رشته قنات است که برای آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار می گیرد. مردم ابیانه به سبب کوهستانی بودن منطقه و دوربودن محل آن ها از مراکز پرجمعیت و راه های ارتباطی، قرن ها در انزوا زیسته و در نتیجه بسیاری از آداب و رسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجه قدیم خود را حفظ کرده اند.  زبان مردم ابیانه از زبان های ایرانی شمال غربی که البته در طول زمان دچار تغییر و تحولات زیادی شده و اکنون فقط تعداد کمی از واژه های اصیل پهلوی در گویش آنان شنیده م یشود.

پوشش سنتی، هنوز هم میان آن ها رواج دارد و در حفظ آن تأکید و تعصب از خود نشان می دهند. در مردان، شلوار گشاد و درازی از پارچه ی سیاه (دوید یا همان دبیت، شلوار مردان بختیاری) و در ز نها، پیراهن بلندی از پارچه های گل دار و رنگارنگ است. زن های ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سر دارند. قدیم ترین اثر تاریخی ابیانه آتشکده ای است که مانند دیگر بناهای ده در سراشیبی قرار گرفت ه است. آتشکده ابیانه را نمونه ای از معابد زردشتی دانسته اند که در جوامع کوهستانی ساخته م یشد. اثر تاریخی دیگر این روستا مسجد جامع آن و قدیم یترین اثر تاریخی این مسجد منبر چوبی منبتک‌اری آن است که در سال ۴۶۶ هجری قمری ساخته شده است.
ابیانه دارای سه قلعه است که عبارتند از: پال همونه یا تخت هامان که در جنوب غربی ابیانه قرار دارد و متعلق به محله بالا و یوسمون است.

این قلعه حدود ۲۰۰ سال پی شساخته شده و سند ساخت آن نیز موجود است. در این سند سهم افراد در ساخت قلعه مشخص شده است. هرده که در شمال شرقی روستا قرار دارد و به محله هرده تعلق دارد. پاله که در شمال غربی روستا قرار دارد و به محله پل تعلق دارد. این قلعه ها مربوط به دوره های یاغی گری بوده که مردم برای حفظ امنیت خود در مقابل یاغ یهای محلی ساخته اند و در آن به نوبت کشیک م یداده اند. اما در آخر م یتوان گفت که در این روستا حسی مملو از زندگی انسان را احاطه میک‌ند که پیش از این آدمی آن را تجربه نکرده است و امیدواریم اگر پیش از این به این روستای کهن سر نزده اید، در آینده ای نزدیک به ابیانه سفر کنید و از فضای دلچسب آن لذت ببرید . 


نویسنده: ندا عقیلی

رمز عبورتان را فراموش کرده‌اید؟

ثبت کلمه عبور خود را فراموش کرده‌اید؟ لطفا شماره همراه یا آدرس ایمیل خودتان را وارد کنید. شما به زودی یک ایمیل یا اس ام اس برای ایجاد کلمه عبور جدید، دریافت خواهید کرد.

بازگشت به بخش ورود

کد دریافتی را وارد نمایید.

بازگشت به بخش ورود

تغییر کلمه عبور

تغییر کلمه عبور

حساب کاربری من

سفارشات

مشاهده سفارش